Zorg voor Verzuim ads

70% van het verzuim is niet-medisch. Een conflict, mantelzorg, geldzorgen, iemand die al twee jaar over zijn grens gaat. Echte problemen, alleen geen medische. En dus ook geen problemen die een bedrijfsarts kan oplossen. Toch sturen we ze daar wel heen. En dan duurt het maanden. Dat deel van je verzuim is onnodig. Je hebt vast een vermoeden waar het bij jou zit, maar een vermoeden is geen plan. Op 30 september laat ik in een gratis masterclass zien waar het onnodige verzuim in jouw organisatie ontstaat, waarom je het nu niet ziet, en in welke drie stappen je het eruit haalt. Live erbij? Dan krijg je ook ons sjabloon voor de terugkoppeling van de bedrijfsarts. 👉 Gratis aanmelden: https://lnkd.in/eHWJZ3XP

70% van het verzuim is niet-medisch. Toch behandelen we het wel zo. Een conflict op de werkvloer. Mantelzorg die te zwaar wordt. Geldzorgen. Iemand die al twee jaar over zijn grens gaat. Echte problemen, waardoor mensen echt niet kunnen werken. Alleen zijn het geen medische problemen, en hebben ze dus ook geen medische oplossing. En toch gaat zo'n ziekmelding vrijwel altijd dezelfde kant op. Naar de bedrijfsarts, naar een probleemanalyse, naar een dossier dat maanden gaat duren. Niet omdat iemand een fout maakt. Maar omdat het probleem wordt doorgezet naar iemand die het niet kan oplossen. Dat is onnodig verzuim. En het wordt geproduceerd, door drie sleutelfiguren die niet goed staan: je leidinggevende, je casemanager en je bedrijfsarts. Je hebt vast een vermoeden waar het bij jou zit. Maar een vermoeden is geen plan. In mijn gratis masterclass laat ik zien hoe het werkt: → Waar het onnodige verzuim in jouw organisatie ontstaat, en waarom je het nu niet ziet → In welke drie vormen het voorkomt → Waarom trainingen, nieuw beleid en een andere arbodienst het verzuim niet structureel verlagen → In welke drie stappen je het eruit haalt, en eruit houdt → Wat je morgen al anders kunt doen Woensdag 30 september, 11:00 tot 12:00 uur. Gratis. Wie live aanwezig is, krijgt bovendien ons sjabloon voor de terugkoppeling van de bedrijfsarts. 👉 Meld je hier gratis aan: https://lnkd.in/eHWJZ3XP

Het grootste deel van het verzuim in jouw organisatie is onnodig. Niet omdat mensen zich aanstellen. Maar omdat 70 procent van de ziekmeldingen een niet-medische oorzaak heeft, en we ze wél medisch behandelen. Een conflict gaat naar de bedrijfsarts. Mantelzorg gaat naar de bedrijfsarts. Overbelasting gaat naar de bedrijfsarts. En die kan maar één ding beoordelen: of er medisch iets aan de hand is. Zo wordt een probleem dat in week één nog oplosbaar was, een dossier van negen maanden. Op 30 september laat ik in een gratis masterclass zien waar dat onnodige verzuim ontstaat, waarom je het nu niet ziet, en hoe je het eruit haalt. Inclusief ons sjabloon voor de terugkoppeling van de bedrijfsarts voor iedereen die live meekijkt. 👉 Meld je gratis aan: https://lnkd.in/eHWJZ3XP

Organisaties met hoog verzuim schuiven vaak alles onder het verzuimkleed. Omdat er dan heel veel moeilijke gesprekken niet gevoerd hoeven te worden. Als een organisatie zegt: “Mark, we hebben 10, 11, 12% ziekteverzuim… en daar willen we wat aan doen.” Dan denk ik altijd hetzelfde: Dit is geen medisch percentage. Dit is geen optelsom van griep, burn-out en pech. Dit is wat er gebeurt als we alles ziekte noemen wat eigenlijk iets anders is. Want onder dat verzuimkleed ligt vaak veel meer: → Spanningen op het werk → Conflicten die nooit zijn uitgesproken → Overbelasting → Privéproblemen → Onduidelijke verwachtingen → Jarenlange frustratie Maar zolang we het “verzuim” noemen… …hoeven we die gesprekken niet te voeren. En dat voelt veilig. Voor iedereen. Geen lastige vragen. Geen ongemakkelijke gesprekken. Geen verantwoordelijkheid. Alleen: → een ziekmelding → een dossier → een bedrijfsarts En zo medicaliseren we zélf. Niet alleen de bedrijfsarts. Niet alleen de arbodienst. De organisatie zelf doet mee. Het moment waarop verbetering begint, is niet wanneer je naar de bedrijfsarts wijst. Het moment waarop verbetering begint, is wanneer je durft te zeggen: “Wij hebben ook onder het verzuimkleed geschoven.” Want pas dan kun je het kleed optillen. En pas dan komen de gesprekken die écht het verschil maken. Dat is geen makkelijke stap. Maar wel het startpunt van echte verandering.

Als ik zeg dat het grootste deel van je verzuim onnodig is, hoor ik vaak dezelfde reactie. Dus jij vindt dat mensen zich aanstellen? Nee. Dat is niet wat ik bedoel. Onnodig verzuim is geen oordeel over de medewerker. Het is een constatering over het systeem eromheen. En het bestaat uit drie heel verschillende vormen. De eerste: vermijdbaar verzuim. De ziekmelding had voorkomen kunnen worden. Niet omdat de klachten niet echt waren, maar omdat de signalen er al maanden waren. Als iemand op tijd het juiste gesprek had gevoerd, was het nooit een ziekmelding geworden. De tweede: onnodig lang verzuim. Hier is misschien wél een medische component. Iemand is echt ziek geweest. Maar het dossier duurt veel langer dan nodig. Door gebrek aan regie. Door een vaag bedrijfsartsadvies. Door geen concreet plan. Doordat niemand kijkt naar wat wél kan. De ziekte is niet het probleem. De stilstand eromheen is dat. De derde: onterecht verzuim. Er is een ziekmelding, er wordt loon doorbetaald, maar er is geen medische onderbouwing. Het is geen ziekte. Het is iets anders dat zich voordoet als ziekte. Zie je waarom "wat is je verzuimpercentage" zo'n weinigzeggende vraag is? Want die drie vormen vragen om drie totaal verschillende antwoorden. Vermijdbaar verzuim los je op met het juiste gesprek, op tijd. Onnodig lang verzuim met regie op het dossier. Onterecht verzuim door helder te zijn over wat ziekte is en wat niet. Eén percentage. Drie problemen. En ze allemaal op één hoop gooien is precies waarom er zo vaak niets verandert. De eerste stap is dus niet meten hoeveel verzuim je hebt. Het is zien hoeveel daarvan onnodig is. En welke vorm het heeft. Want zodra je dat weet, weet je ook wat je eraan kunt doen.

Je hebt ze op elke afdeling. Iemand die zich vier, vijf, zes keer per jaar ziekmeldt. Nooit lang. Altijd net een dag of twee. En je weet precies hoe daarover gepraat wordt. Terwijl het gemiddelde in Nederland één ziekmelding per jaar is. Eén. Wie er drie heeft, zit al op het driedubbele. Dus daar moet je iets mee. Alleen niet wat je denkt. Want in de gesprekken die ik daarover heb gevoerd, kwamen er vaak verrassende dingen boven tafel. Iemand die mantelzorg verleent voor een ouder en niet durfde te zeggen dat het te veel werd. Iemand die het werk al twee jaar te zwaar vond maar bang was voor de reactie. Iemand die een contract van 36 uur had terwijl haar leven eigenlijk 28 uur toestond. Dat is geen onwil. Dat is iemand die geen andere uitweg zag. En vaak is het precies degene die verder altijd ja zegt. Die invalt als het moet. Die niks vraagt. Tot het niet meer gaat, en dan meldt diegene zich ziek. Want dat is de enige knop die er is. Zo'n patroon doorbreek je niet met een waarschuwing. Je doorbreekt het met een goed frequent verzuimgesprek. En dat is een gesprek met een vaste opbouw. Niet om iemand aan te spreken, maar om erachter te komen wat er werkelijk speelt. En om de medewerker zelf te laten bedenken wat er moet veranderen. Want dat is wat er meestal misgaat: leidinggevenden komen niet verder dan iemand aanspreken op gedrag. Ik ben bij veel van die gesprekken geweest. En bijna altijd komt er iets op tafel waar niemand van wist. Dat is het punt van frequent verzuim. Het is meestal geen gedragsprobleem dat je moet corrigeren. Het is een signaal dat er iets speelt waar nog nooit iemand naar heeft gevraagd.