i-linked

Opeens wist ik waar Fred uit B&B Vol Liefde mij aan deed denken! Fred is een hiring manager die nog denkt dat het 2015 is. Fred woont op Bonaire, is excentriek, kunstzinnig, eerlijk en laten we zeggen behoorlijk eigenzinnig. Wat mij vooral opvalt is dat ie een gelijkenis vertoond met hiring managers uit het verleden. Vroeger was solliciteren veel meer een vraaggestuurd proces. De werkgever had een vacature, kandidaten meldden zich en de werkgever kon kiezen. De Freds van deze wereld leven louter vanuit hun eigen wensen en hebben geen oog voor wat de andere partij zou wensen/willen. Vermakelijk natuurlijk, om dat voor je ogen te zien ontsporen, want wie wil er nou een B&B-Homerun zoals bij Nisha Tara? Moraal van het verhaal: het zou Fred helpen als ie ook eens nadenkt over hoe hij zijn ‘kandidaat’ zou kunnen behagen. Misschien is dat wel het verschil tussen de hiring managers die blijven zoeken naar kandidaten en hiring managers bij wie kandidaten daadwerkelijk willen werken!

AI-gestuurde 'mail/connectieverzoeken sequences' zijn de hel op aarde! Tegenwoordig word ik net als iedereen doodgegooid met mails/connectieverzoeken met allerhande mooie aanbiedingen. De een slimmer en scherper dan de andere. De veelheid hiervan maakt dat ik nog maar zelden reageer. Wat mij allereerst opvalt, is dat er maar weinig ècht doordacht en gericht worden verstuurd. Daarbij merk ik dat er nog maar weinig partijen zijn die de telefoon oppakken voor een ouderwets stukje koude acquisitie. Ben ik dan een van de weinigen die de voorkeur geeft aan persoonlijk contact per telefoon? Ik hoor graag een mooie pitch en kan veel beter/sneller bepalen of we iets voor elkaar kunnen betekenen. Wellicht onderschat ik de succesratio van dergelijke berichten? Toppunt van het falen van de AI-sequences: meermaals (nav berichten) mensen uitgenodigd om gewoon eventjes te bellen. Vervolgens geen reactie meer... Blijkbaar stopt de 'sequence' daar! Ik sta btw best open voor contact met partijen die sales- of recruitmentklasbakken bemiddelen. PS: Ik word oud hè?

Het risico van een referentiecheck! Ik dacht dat ik de meeste varianten inmiddels wel kende. Een referent die net iets te enthousiast is omdat hij iemand aardig vindt, of juist wat voorzichtiger is omdat er ooit iets is voorgevallen waar niemand het volledige verhaal meer van weet. Dat soort dingen. Je weet bij een referentiecheck nooit helemaal zeker of je naar een zuiver beeld luistert, of naar iemands persoonlijke herinnering met een randje eraan. Maar gisteren hoorde ik van een klant een nieuwe variant, waar ik eerlijk gezegd nog niet eerder bij had stilgestaan. Ze zaten in de allerlaatste fase met een kandidaat. De gesprekken waren goed verlopen, iedereen was enthousiast en het aanbod was zo goed als rond. Alleen nog even een referentiecheck. Dus ze bellen een oud-werkgever van de kandidaat. Niet zijn huidige werkgever, voor de duidelijkheid. Maar een werkgever van verder terug in zijn loopbaan. Op zich een logische stap natuurlijk. Je wilt nog even toetsen hoe iemand functioneerde, hoe hij samenwerkte en of het beeld uit de gesprekken een beetje klopt met hoe iemand in de praktijk is. Alleen pakte het in dit geval net wat anders uit. Die oud-werkgever hoorde door dat telefoontje dat de kandidaat openstond voor iets nieuws, en dacht blijkbaar: “Wacht eens even… misschien moeten wij hem zelf ook weer eens spreken.” Dat deden ze dus. En met succes. De kandidaat is uiteindelijk niet gestart bij de nieuwe werkgever, maar opnieuw in gesprek gegaan met die oud-werkgever. En die wist hem terug te halen. Deze had ik nog niet op mijn bingokaart staan. Een referentiecheck als gratis lead voor een oud-werkgever. Je probeert zekerheid te krijgen over iemand die je wilt aannemen, maar zet per ongeluk een deur open waarvan je niet wist dat die nog bestond. Dat zegt ook wel iets over de markt. In de laatste fase van een proces denk je soms dat je er bijna bent. Nog één vinkje, nog één telefoontje, nog één formaliteit. Maar in deze markt is elke (extra) stap in je proces een risico. Blijkbaar geldt dat zelfs voor een referentiecheck! Benieuwd: Waar is het bij jou in een sollicitatieproces weleens onverwacht misgegaan? Als kandidaat of als werkgever. Na een assessment, een technische test, een referentiecheck, of een kennismaking die ineens een hele andere kant op ging? Of heb je nog een veel slechter verhaal?

Detavast via een portal of broker lijkt efficiënt. Je gebruikt je gebruikelijke kanaal, je zet een aanvraag uit, krijgt profielen terug en hoopt dat er iets tussen zit. Alleen werkt detavast meestal niet zo! Bij detavast gaat het niet alleen om iemand die het werk kan doen. Je zoekt ook iemand die na die eerste periode echt in dienst wil komen. Liefst informeren wij de kandidaat van A to Z. En een kandidaat heeft altijd meer vragen dan er in zo’n aanvraag staan. - Waarom is voor detavast gekozen en niet voor direct in dienst? - Hoe ziet het team eruit? - Welke projecten spelen er momenteel en waar kan ik impact maken? - Wat wordt er in de eerste maanden verwacht? - Hoevaak mag ik thuiswerken? Sterker nog, veel aanvragen op portals beschrijven voor 90% wat de klant zoekt en maar minimaal over wat men te bieden heeft! Dan kun je wel iemand spreken die inhoudelijk past, maar de kans is groot dat je uiteindelijk zelf nog moet toetsen of je niet per ongeluk een zzp’er of iemand uit de consultancy binnenhaalt. Oftewel; iemand die helemaal niet van plan is om die stap te maken. Dat is precies waarom detavast via portals of brokers voor ons alleen werkt als we meer mee krijgen dan een functietitel, tarief en standplaats. Wij zijn gewend om kandidaten kritisch te spreken. Maar daar hoort ook bij dat wij hun vragen goed kunnen beantwoorden. Over de rol, het team, de reden achter de aanvraag en het pad naar indiensttreding. Oftewel; de 'candidate experience' is belangrijk. Wij zorgen er dus voor dat het proces klopt, we alle informatie hebben en dat we 'toekomstige Ethans' een waardeloze ervaring kunnen besparen!

Vanmorgen werd ik benaderd door een interim IT-manager. Ze reageerde op mijn oproep met de vraag of de positie ook interim ingevuld mocht worden. In dit geval niet, want wij zoeken iemand voor een vaste rol. Toch vind ik zo’n bericht helemaal niet vervelend. Integendeel: ik vind het juist goed dat iemand even een linkje legt, omdat je nooit weet of dat contact later nog van pas komt. Andersom gebeurt het natuurlijk net zo goed. Als recruiter benader je nog wel eens iemand. Meer dan eens krijg je een scherpe of felle reactie wanneer je een freelancer benadert voor een vaste rol of wanneer je een verkeerde aanname hebt gedaan in je bericht. Soms is dat ook begrijpelijk, zeker als iemand al vaker generieke of onpersoonlijke berichten heeft ontvangen die duidelijk weinig moeite uitstralen. Zeker in de huidige tijd is er een stortvloed aan AI-spam en dat is gewoon irritant. Die dagelijkse stroom eenheidsworsterige berichtjes krijg ik ook vanuit de hele wereld. (Shout out naar de beste mailtitel van het jaar: ‘Mijn oma maakt zich zorgen…’). Echter kost het mij geen moeite om daar niet, of vriendelijk op te reageren. Kritisch zijn is prima. Je mag best zeggen dat een bericht niet past, te algemeen is of weinig aandacht laat zien. Alleen hoeft niet iedere misser meteen beantwoord te worden met cynisme, irritatie of het gevoel dat iemand direct wordt weggezet. Dat vind ik zonde, want ik geloof dat je elkaar later vaak opnieuw tegenkomt.

De 'makkelijke' vacatures zijn weg. Dat merk ik eigenlijk al een tijdje. Vroeger belde een klant mij nog wel eens voor een functioneel beheerder of voor een rol waar iemand prima mee kon leven omdat het dichter bij huis lag. Soms was dat genoeg. Kandidaat zei ja, klus geklaard. Die telefoontjes krijg ik bijna niet meer. Dat soort rollen regelen organisaties nu vaak zelf. Meer capaciteit, betere tools, meer keuze op de markt. Wat overblijft, is de schaarste aan specialisten, want de functies die nu bij mij binnenkomen, zijn precies de gevallen waar een organisatie zelf al maanden op vastloopt. Technische specialisten, niche-expertise, profielen waar er in heel Nederland een handvol van zijn. En dan word je gebeld. Het vak wordt niet zwaarder, maar inhoudelijker. Daar zit 'm precies de waarde. De vraag is een beetje of je dat aankunt, of dat je blijft wachten op die makkelijke klus die niet meer terugkomt.