Dit Is Bas B.V. ads

Sinds ik bij Dit Is Bas werk, kijk ik anders naar foto’s van nieuw geplaatste keukens. De meeste mensen kijken naar het werkblad, de kleur van de fronten of de apparatuur. Mijn blik gaat inmiddels automatisch naar de randen van de foto, staat daar nog karton? Ligt er piepschuim in de hal? Kan de klant de ruimte direct gebruiken? Het zal ongetwijfeld deels te maken hebben met mijn rol bij Dit is Bas, maar ik vind het wel interessant. Een keuken kan technisch helemaal klaar zijn en toch nog niet zo voelen. Dat merk je vooral aan de eerste foto die de klant zelf maakt. Die foto gaat naar familie, vrienden of misschien op Instagram. Als daarop naast de nieuwe keuken ook een stapel verpakkingsmateriaal staat, hoort die rommel ineens bij de oplevering. Je kunt dit heel eenvoudig controleren. Vraag monteurs om na de volgende drie installaties één foto van de hele ruimte te maken. Geen mooie close-up van een kast, maar precies het beeld dat de klant ziet wanneer de monteur vertrekt. Zou je die foto zonder uitleg aan een nieuwe klant laten zien? Dan is de oplevering echt klaar.

‘Het keukenafval gaat toch allemaal met jullie mee?’ Die vraag krijgen we weleens wanneer we uitleggen hoe het verpakkingsmateriaal moet worden klaargezet. We nemen de verschillende stromen inderdaad mee, maar wel gescheiden. Plastic gaat in een zak of big bag, piepschuim blijft apart, karton wordt verzameld in een doos, bekistingshout wordt tot maximaal één meter verkleind en gebundeld en restafval krijgt een eigen doos. Alles moet dan ook droog staan. Dat lijkt misschien een extra handeling aan het einde van een lange montagedag, dit scheelt veel uitzoekwerk, we kunnen sneller laden en de materialen blijven van elkaar gescheiden voor de verwerking. Het helpt om hier niet pas over na te denken wanneer de keuken klaar is, zet bij de start van de montage direct een vaste plek of zak klaar voor iedere stroom. Dan groeit er gedurende de dag geen gemengde berg die aan het einde nog uit elkaar moet. Een nette oplevering begint dus al bij de eerste doos die wordt uitgepakt.

Bij veel keukenzaken kost het afvoeren van verpakkingsmateriaal volgens de planning geen tijd. De monteur neemt het immers ‘even mee’. Dat woordje even is verraderlijk… Eerst moet alles in de bus passen, daarna moet de route langs een milieustraat of opslag, daar wordt weer uitgeladen en het liefst gebeurt dat vóór sluitingstijd. En ondertussen staat de volgende montage al in de agenda. Die tijd staat zelden als aparte regel op de werkbon. De keukenzaak betaalt hem wel. In montage-uren, kilometers, ruimte in de bus en soms in een afspraak die later begint. Daarom vergelijk ik onze dienstverlening niet alleen met het tarief van een afvalpunt. Ik kijk naar het hele stuk tussen ‘keuken klaar’ en ‘bus weer leeg’. Wie doet het werk? Hoeveel tijd kost het echt? En hoeveel montages zou een monteur kunnen uitvoeren als dit niet meer bij hem ligt? Kijk bij de volgende vijf installaties eens mee. Noteer de tijd vanaf het inladen tot de bus weer beschikbaar is, dan weet je snel of de huidige oplossing werkelijk zo voordelig is als hij lijkt.

Dit maak ik al zo vaak mee in de tijd dat ik bij Dit is Bas werk… Bij veel keukenzaken wordt de montage uitgevoerd door zelfstandige monteurs, dat werkt op zich prima, totdat een taak nergens duidelijk is vastgelegd. De monteur denkt dat de keukenzaak het verpakkingsmateriaal laat ophalen, de planning denkt dat de monteur het meeneemt, de klant ziet vooral een stapel dozen en belt de winkel waar de keuken is gekocht… Voor de klant maakt de taakverdeling achter de schermen weinig verschil, die verwacht dat de hele bestelling netjes wordt afgerond. Daarom hoort afvalafvoer wat mij betreft gewoon in de montage afspraak te staan. Niet in een uitgebreid protocol, maar in een paar duidelijke regels: Wie meldt de montage aan? Hoe wordt het materiaal gesorteerd? Waar mag het worden neergezet? En wie vertelt de klant wanneer het wordt opgehaald? Als die afspraken vooraf bekend zijn, hoeft niemand op de montage dag te improviseren, de monteur kan door, de planner krijgt geen extra telefoontje en de klant weet waar hij aan toe is. Staat dit bij jullie in de werkinstructie, of hangt het nog af van de monteur die toevallig op het adres staat?

Ik werkte jarenlang in een organisatie met 126 collega's. En toch ervaar ik de dynamiek binnen een groeiend bedrijf soms als veel complexer. En dat heeft niets met de mensen zelf te maken. In een grote organisatie zijn rollen vaak vanzelf duidelijk. Iedereen weet waarvoor hij verantwoordelijk is, veel afspraken liggen vast en als er iemand bijkomt, kan die daarop aansluiten. Bij een bedrijf dat volop in ontwikkeling is, werkt dat anders. Veel kennis zit in de hoofden van de mensen die er al jaren werken, zij weten precies waarom dingen op een bepaalde manier gaan, alleen staat dat lang niet altijd ergens beschreven. En zolang dat werkt, is daar ook weinig mis mee. Hoe we werkten, wérkte dus ook. Alleen vroeg de groei van Dit is Bas op een gegeven moment om meer houvast, zodat het niet steeds meer afhankelijk zou worden van wat iemand toevallig uit zijn hoofd weet. Voor de collega's die hier al langer werken, betekent die groei dat vertrouwde manieren van werken soms veranderen. Dingen die jarenlang vanzelf gingen, worden besproken en vastgelegd, soms komt er een andere werkwijze voor terug en soms blijkt tijdens zo'n gesprek dat iets al prima werkt zoals het werkt. Dat vraagt nogal wat van mensen die hun werk door en door kennen. Kennis die voor hen vanzelfsprekend is moet ineens uit hun hoofd en op papier, gewoontes worden opnieuw bekeken en ondertussen gaat het dagelijkse werk natuurlijk gewoon door. Veel respect voor hoe mijn collega's daarin meebewegen. Ze denken mee, leggen uit waarom iets werkt zoals het werkt en staan ervoor open om dingen aan te passen wanneer dat nodig is, ook als de oude manier jarenlang prima heeft gewerkt. Begin dit jaar stapte ik bij Dit Is Bas B.V. binnen met jaren ervaring uit een veel grotere organisatie. Inmiddels weet ik dat je die ervaring niet één op één kunt meenemen naar een bedrijf in een andere fase, en heb ik zelf ook behoorlijk moeten schakelen in hoe ik naar werkzaamheden, afspraken en verantwoordelijkheden kijk. Bij groei denken we al snel aan nieuwe klanten en meer omzet. Van de week deelde ik nog trots dat er dit jaar 46 nieuwe keukenzaken bij zijn gekomen, maar achter zo'n cijfer gebeurt intern minstens zoveel.

Laatst kreeg ik de vraag hoeveel nieuwe keukenzaken zich dit jaar bij Dit Is Bas B.V. hebben aangesloten. Ik moest het eerlijk gezegd even opzoeken. Het zijn er 46! Daar ben ik trots op. Niet alleen omdat het een mooi aantal is, maar vooral omdat achter iedere nieuwe samenwerking een ondernemer zit die ons het vertrouwen geeft om onderdeel te worden van zijn organisatie. Dat blijft bijzonder, hoe vaak zo'n gesprek ook plaatsvindt. Sinds januari heb ik veel keukenzaken leren kennen. Ieder bedrijf werkt anders, heeft andere uitdagingen en maakt andere keuzes. Juist dat maakt mijn werk leuk. Geen standaardverhaal, maar iedere keer opnieuw kijken wat er nodig is en of we daar iets in kunnen betekenen. Aan alle keukenzaken die zich dit jaar bij ons hebben aangesloten: bedankt voor het vertrouwen. En minstens zo'n groot dankjewel aan de klanten die al veel langer met ons samenwerken. Zonder jullie stonden we vandaag niet waar we staan.