Ambrero Software B.V.

Van twee uur naar één uur per energielabelopname. Dat tikt lekker aan. Minder handmatig werk betekent niet alleen tijdwinst. Het verandert ook hoeveel woningopnames je op een dag kunt doen. Hoe de Inbrix-app dat voor elkaar krijgt? Stijn Koekebakker vertelt het: https://lnkd.in/eRQ5CB8a

Voordeur dicht. Opname klaar. Nou, niet helemaal… Want na iedere woningopname wachtte de energieadviseur nog een tweede ronde. Alles wat op locatie was verzameld, moest op kantoor worden overgetypt in het systeem. Handmatig invoeren, gegevens bij elkaar zoeken en controleren. Dat moest slimmer kunnen. Jesper Beukers vertelt waar het idee voor de Inbrix-app begon. Benieuwd naar het hele verhaal? Lees de case: https://lnkd.in/eRQ5CB8a

Iedereen ziet dat het slimmer kan. Toch blijft dat ene omslachtige proces gewoon bestaan. 👀 Niet omdat de oplossing ingewikkeld is. Er speelt vaak iets anders. De agenda zit vol. IT heeft nog twaalf andere wensen. Niemand voelt zich geroepen om het op te pakken. En dat handwerk? Ach, dat doen we inmiddels al jaren zo. Voor je het weet, wordt een tijdelijke omweg gewoon onderdeel van het proces. In ons nieuwe artikel duiken we in procesoptimalisatie zonder masterplan en maandenlange traject. Wel met scherpe vragen, herkenbare situaties en een praktische manier om te bepalen waar je begint. En ja, Henk en zijn map vol papier spelen ook een rol. 😉 Lees het artikel 👇

Zondagochtend. Mountainbike uit de schuur, helm op en de duinen in. Vijf maanden geleden lag ik nog op de operatietafel voor mijn knie. Nu zat ik eindelijk weer op de fiets. Nog niet knallen over het parcours van Schoorl. Dat komt wel. Maar een heuvel pakken, buiten zijn en merken dat mijn knie gewoon meewerkt... Dat voelde goed. Mijn herstel liep alleen totaal anders dan ik vooraf dacht.. Voor mijn operatie zat ik veel op de mountainbike en trainde ik extra. Want “Fit in is fit out”, aldus mijn fysio. Leuk, maar wat blijft daarvan over als ik straks 6 weken mijn been niet mag belasten? Best veel dus. Zodra ik weer mocht lopen, ging ik met flinke sprongen vooruit. Mijn fysio ziet dat vaker bij fietsers. Wat je vooraf opbouwt, helpt je daarna weer op weg. Lekker rendement. Die eerste zes weken waren trouwens taai. Na 3-4 dagen op de bank had ik The Office wel gezien. Genoeg managementlessen van Michael Scott. Tijd om ze in de praktijk te brengen. Dus laptop open en weer aan het werk. Een paar berichten beantwoord en mijn agenda liep alweer vol meetings. Mijn oefeningen moesten er ergens tussendoor. Dat werkte dus niet. Drie keer fysio, thuis oefenen en bewegen kost serieus tijd. Pas later behandelde ik mijn revalidatie zoals mijn werk: tijd blokken en die tijd bewaken. En toen ging ik 3 weken op vakantie. Ik oefende nauwelijks en verwachtte bij thuiskomst een flinke terugval. Maar mijn knie was juist rustiger dan in maanden. Ik liep beter en merkte ineens: hé, ik ben helemaal niet met mijn knie bezig. Voor het eerst in ruim een jaar liep ik gewoon. Zonder bij iedere stap te voelen of het goed ging. Grappig genoeg bleek juist dat 𝐦𝐢𝐧𝐝𝐞𝐫 𝐝𝐨𝐞𝐧 me verder hielp. Inmiddels mag de mountainbike weer uit de schuur. En met kerst sta ik hopelijk weer op ski’s. Dat is in elk geval het plan. 😊

Daar gaat-ie weer. De papieren aftekenmap. Van werkstation naar werkstation. Bij iedere stap komt er iets bij. Een status, een tijdstip, een krabbel. Niks aan de hand. Zolang die map ligt waar-ie hoort. Tot administratie wil weten hoe ver een order is. En dan begint de jacht op de map. Ligt de map nog bij werkstation drie? Al bij vier? Of ergens onder een stapel? Iedereen ziet dat dit slimmer kan. Automatiseren ligt voor de hand. Maar ja. “We hebben dit al eens geprobeerd. Dat werd één groot hoofdpijndossier.” “Onze mensen hebben echt geen tijd voor dit soort projecten.” “En wat levert automatiseren eigenlijk onderaan de streep op?” Dus blijft de map lopen. En de kosten ook. Administratie zoekt naar de actuele status. Collega’s schatten achteraf hoeveel tijd een klus kostte. Een kleine klus? Ongeveer een halve dag. Een grote? Een hele. Op die inschattingen maak je vervolgens de planning. De planner weet het ongeveer en bouwt voor de zekerheid wat ruimte in. Misschien kan het team 106 klussen aan. Maar er staan er 82 op de planning. Dat scheelt wekelijks zo’n 24 klussen. En dan heb ik het zoeken, navragen en herstellen nog niet eens meegerekend. Herken je zo’n proces binnen jouw bedrijf? Leg het eens voor aan mij. Dan kijken we eerst waar de tijd weglekt. Automatiseren komt daarna wel.

Hoeveel tijd besteedt jouw team aan vragen waarop het antwoord al ergens klaarstaat? Waar blijft mijn bestelling? Kun je de factuur nog even sturen? Welke dag wordt het geleverd? Het zijn terechte klantvragen. Alleen komen ze iedere dag terug. En iedere keer zoekt iemand het antwoord op, stuurt een document door of geeft een statusupdate. Als ik met organisaties over een klantportaal praat, hoor ik vaak twee bezwaren: “Onze klanten willen hun werkwijze niet aanpassen.” En: “Persoonlijk contact is juist onze kracht.” Begrijpelijk. Maar een klantportaal draait voor mij ook niet om minder contact. Juist om meer ruimte voor de gesprekken waarin je als team het verschil maakt. Daar schreef ik een artikel over. Met twee praktijkvoorbeelden en een aanpak om zelf te beginnen. Lezen? 👇