Itris BV

Een partner kies je voor de lange termijn. Itris werkt al meer dan 25 jaar alleen voor woningcorporaties en groeit met je mee.

Al 25+ jaar bouwen we samen met woningcorporaties aan software die werkt. Niet als leverancier van losse modules, maar als partner die meedenkt en blijft.

𝐀𝐫𝐛𝐞𝐢𝐝𝐬𝐦𝐚𝐫𝐤𝐭𝐤𝐫𝐚𝐩𝐭𝐞 𝐢𝐬 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐞𝐜𝐡𝐭𝐞 𝐯𝐫𝐚𝐚𝐠𝐬𝐭𝐮𝐤. 𝐓𝐨𝐞𝐤𝐨𝐦𝐬𝐭𝐛𝐞𝐬𝐭𝐞𝐧𝐝𝐢𝐠 𝐰𝐞𝐫𝐤𝐞𝐧 𝐰𝐞𝐥. Wat mij opvalt in gesprekken over arbeidsmarktkrapte: de urgentie verschilt, maar de onderliggende opgave niet. In sommige regio’s is het tekort aan personeel nijpend. Elders lukt het nog om capaciteit te vinden, soms via inhuur. Toch staan overal dezelfde thema’s op de bestuurlijke agenda: kostenbeheersing, efficiency, productiviteit en een beheersbare bedrijfsvoering. Daarom moeten we het gesprek niet beperken tot de vraag hoe we vacatures invullen. We moeten vooral bepalen hoe we het werk in de toekomst willen organiseren. Welke processen kunnen volledig geautomatiseerd worden? Waar helpt AI medewerkers om sneller en gerichter te werken? En waar blijft menselijke expertise écht van toegevoegde waarde? Wie daar vandaag niet bewust voor kiest, kiest later alsnog. Alleen dan onder veel meer druk. De toekomstbestendige organisatie begint daarom niet bij méér capaciteit, maar bij slimmer georganiseerd werk. Niet méér mensen organiseren rond bestaande processen, maar processen zo organiseren dat mensen hun tijd besteden aan het werk waarin zij daadwerkelijk het verschil maken. De organisaties die nu investeren in slimmere processen, digitalisering en AI, bouwen niet alleen aan hogere productiviteit. Ze creëren ook ruimte voor medewerkers om zich te richten op wat uiteindelijk het belangrijkst blijft: menselijk contact, vakmanschap en maatschappelijke impact.

De vraag die ik corporaties steeds vaker hoor stellen is niet hoe ze méér mensen vinden, maar hoe ze hun schaarse capaciteit slimmer inzetten. Arbeidsmarktkrapte komt regelmatig terug in gesprekken met corporaties. Maar de uitdaging is niet overal hetzelfde. In sommige regio's gaat het om een tekort aan vakmensen in de bouw. Bij andere corporaties zit de uitdaging juist in het vinden van voldoende IT-kennis of medewerkers met specifieke expertise. Toch hoor ik onder al die verschillende vraagstukken steeds dezelfde onderliggende uitdaging: hoe zetten we de mensen die we hebben zo effectief mogelijk in? Dat begint met het kritisch bekijken van processen. Denk aan postverwerking, documentherkenning of standaard klantcontact. Geen processen die veel specialistische kennis vragen, maar wel processen die dagelijks tijd en capaciteit opslokken. Ik zie het patroon steeds vaker: corporaties die deze processen bewust anders inrichten, creëren ruimte voor medewerkers om zich te richten op werkzaamheden waar hun kennis en ervaring echt het verschil maken. Misschien is de vraag daarom niet hoe we meer mensen vinden. Misschien is de vraag welke processen eigenlijk geen mens meer nodig hebben.

Corporaties betalen winstbelasting over winst die ze niet maken. Dat klinkt vreemd, maar het klopt. Nieuwbouw, verduurzaming en rentelasten drukken het resultaat, maar zijn fiscaal niet altijd volledig aftrekbaar. Op papier ontstaat dan winst. En over die papieren winst wordt belasting betaald. Dat geld verdwijnt naar de schatkist. Terwijl diezelfde euro's ook ingezet hadden kunnen worden voor nieuwe woningen, het verduurzamen van bestaand bezit en het aanpakken van de enorme maatschappelijke opgaven waar de sector voor staat. Voor mij is dit meer dan een fiscale discussie. Het gaat om de vraag waar het geld van woningcorporaties naartoe mag. Naar belasting over een papieren werkelijkheid, of naar betaalbare woningen, leefbare buurten en een toekomstbestendige woningvoorraad. Ik geloof dat corporaties zelf zouden moeten kunnen bepalen waar die euro's het meeste maatschappelijke rendement opleveren.

Datasoevereiniteit wordt steeds vaker een toetsvraag Ik merk dat datasoevereiniteit steeds vaker terugkomt in gesprekken in de sector. Niet alleen vanuit IT, maar ook vanuit bestuur, compliance en samenwerking met partners. En dat is niet vreemd. Nieuwe wetgeving, strengere eisen rondom datagebruik en de opkomst van AI zorgen ervoor dat organisaties kritischer kijken naar hun IT infrastructuur en zeker ook naar hun ERP landschap. Zeker nu veel organisaties experimenteren met AI-oplossingen die draaien op Amerikaanse cloudplatformen. Niet alleen: wat kan het systeem? Maar ook: kan ik nog goed uitleggen en aantonen waar al mijn data naartoe gaat en wie er allemaal toegang heeft? Datasoevereiniteit wordt daarmee steeds vaker een toetsvraag. Bij investeringsbeslissingen, samenwerkingen en de inrichting van nieuwe systemen. En dat is een goede ontwikkeling. Want uiteindelijk gaat het niet alleen om technologie, maar om vertrouwen.