Ockto

Elke regeling opnieuw bewijzen? Laat inwoners niet steeds opnieuw door dezelfde hoepel springen. ❌ Je hebt recht op verschillende minimaregelingen. Maar als je voor elke regeling opnieuw dezelfde gegevens moet aanleveren, wordt de aanvraagroute al snel onnodig zwaar. Elke keer opnieuw aantonen dat je een laag inkomen hebt. Dat doe je niet voor je lol. Het is vooral veel gedoe op een moment dat je juist hulp zoekt. Roel ter Brugge (Ockto) noemt in de Data Sharing Podcast #21 de stadspas een interessant voorbeeld: “De stadspas wordt in dit soort gevallen gebruikt voor een eenmalig toetsmoment en is daarna weer bruikbaar voor meerdere dingen.” Denk aan: – een gemeentelijke zorgpolis – een bijdrage voor zwemles – contributie voor een sportvereniging – of een andere regeling waarvoor nu vaak opnieuw bewijs nodig is Niek Wezenberg (BS&F) ziet in de praktijk dat de stadspas steeds vaker de drager wordt van meerdere gemeentelijke regelingen met een inkomens- of vermogenscomponent. “Als iemand later een andere gemeentelijke regeling aanvraagt, moet vaak de eerste vraag zijn: wat is je stadspasnummer?” Dan hoeft een inwoner niet telkens opnieuw dezelfde route door. Dat is fijner voor de inwoner én overzichtelijker voor de gemeente. Eén toetsmoment kan dan de basis vormen voor meerdere voorzieningen, zolang de beleidsregels en gegevenslogica goed zijn ingericht. Hier komt de meerwaarde van brondata duidelijk terug: van steeds opnieuw bewijs verzamelen naar één keer zorgvuldig toetsen. Wil je hierover doorpraten? Stuur ons gerust een bericht.

Een inwoner kent het gemeentelijke regelingenlandschap niet. Dat hoeft ook niet. Veel aanvraagprocessen beginnen met een lastige voorwaarde. De inwoner moet zelf weten welke regeling past. In het sociaal domein is dat vaak te veel gevraagd: – gemeenten hebben meerdere regelingen met inkomens- en vermogensvoorwaarden – inwoners kennen die regelingen niet altijd – wie hulp nodig heeft, heeft meestal geen tijd of energie om alle loketten af te zoeken Niek Wezenberg (BS&F) vertelt in de Data Sharing Podcast #21 over de nieuwe Regelingenwijzer van BS&F. Met de Regelingenwijzer start BS&F vanuit één intake aan de voorkant. Op basis van de gegevens die nodig zijn voor de toets wordt zichtbaar welke gemeentelijke regelingen mogelijk passen. De volgorde verandert dan. Een inwoner hoeft niet eerst zelf de juiste regeling te vinden. De intake brengt de situatie in beeld, waarna duidelijk wordt welke ondersteuning mogelijk van toepassing is. En de aanvraag kan ook direct worden gedaan. Dat maakt het proces overzichtelijker en vergroot de kans dat ondersteuning terechtkomt bij mensen die er recht op hebben, maar de regeling zelf niet hadden gevonden. Roel ter Brugge (Ockto) benoemt in de podcast dat dit probleem vaker terugkomt wanneer nieuw beleid of tijdelijke ondersteuning beschikbaar komt. Een deel van de doelgroep wordt dan niet bereikt, simpelweg omdat mensen niet weten dat de regeling bestaat of te laat horen dat het loket open is. Met één intake voorkom je dat inwoners langs losse routes moeten bewegen zonder te weten waar ze moeten beginnen. Ockto levert voor dit soort processen het ophalen van de gegevens die zo’n intake kunnen voeden. BS&F gebruikt die gegevens om gemeentelijke regelingen gerichter en eenvoudiger toegankelijk te maken. Benieuwd hoe betrouwbare brondata kan helpen om één intake te voeden? Stuur ons gerust een bericht.

CCD2 komt dichterbij: welke toets past bij welk krediet? ⬇️ Op 6 oktober heeft de Tweede Kamer ingestemd met de implementatiewet voor de Consumer Credit Directive 2 (CCD2), de herziene Europese richtlijn voor consumentenkrediet. Daarmee komt de uitbreiding van de kredietregels naar onder meer Buy Now, Pay Later (BNPL) een stap dichterbij. Tegelijkertijd krijgt risicogerichte verificatie politieke steun. De Kamer nam een motie aan om de verificatieplicht in artikel 113 BGfo risicogericht in te richten. De diepgang van verificatie moet passen bij het krediet en het risico voor de consument. Het voorstel van de VFN - Vereniging van Financieringsondernemingen in Nederland, dat door de AFM - Autoriteit Financiële Markten is goedgekeurd, onderscheidt vier toetsroutes, afhankelijk van bedrag en looptijd: – Basistoets – Risicomodel – Proportionele toets – Volledige toets De precieze toepassing blijft afhankelijk van de definitieve Nederlandse regels en VFN-voorwaarden. Dat maakt de inrichting per kredietproduct belangrijk. Bij een basistoets gaat het om leeftijd, identiteit en registers. Ockto ontsluit leeftijds- en identiteitsgegevens en ondersteunt identiteitsverificatie, waaronder NFC- en livenesscontroles waar passend. Ook BKR CKI- en CCBR-controles kunnen binnen de afgesproken dienstverlening en toegangsrechten worden ondersteund. Bij kredietbedragen boven €100 zijn, afhankelijk van de looptijd, uitgebreidere toetsen nodig. Dan wordt gerichte financiële informatie toegevoegd, oplopend tot een volledige beoordeling van inkomen, uitgaven en verplichtingen. Voor lichtere toetsvormen kan PSD2 volstaan. Via een PSD2-API-koppeling leveren we passend bewijs van inkomen en uitgaven uit banktransactiegegevens. De banktransacties worden gecategoriseerd om terugkerende inkomsten en lasten inzichtelijk te maken. Pas bij zwaardere toetsingen kunnen aanvullende gegevens via UWV en de Belastingdienst nodig zijn. Ook BKR-uitkomsten, DUO-gegevens en relevante bankbetalingen kunnen helpen om financiële verplichtingen in beeld te brengen. De kredietaanbieder blijft verantwoordelijk voor het acceptatiebeleid, het risicomodel, de kredietbeslissing en de wettelijke verplichtingen. Ockto ondersteunt de gegevensverzameling, verificatie en bewijsvoering en kan ook pre-scoring leveren. Wil je weten welke inrichting past bij jouw kredietproducten? Neem contact op met Tim Bijvoet.

Digitaal werken sluit mensen niet uit. Een slechte hulplijn wel. 🔕 Niet iedere inwoner kan zelfstandig een digitale aanvraag doorlopen. Daarom werkt digitalisering in het sociaal domein alleen als er ook hulp beschikbaar is voor wie dat nodig heeft. In de Data Sharing Podcast #21 schetsen Niek Wezenberg (BS&F) en Roel ter Brugge (Ockto) hoe de digitale route werkt: een inwoner logt zelf in met DigiD, ziet welke gegevens worden opgehaald en geeft expliciet toestemming voordat die gegevens worden verstuurd. Voor veel inwoners maakt dat het proces duidelijker en sneller. Maar niet iedereen kan of wil die route zelfstandig doorlopen. Dan moet het vangnet kloppen: – vooraf goede uitleg – tijdens het proces hulp beschikbaar – een alternatief als digitaal niet lukt Een handmatige route blijft dus bestaan. Alleen hoeft die niet voor iedereen de standaardroute te zijn. Als de digitale route laagdrempelig genoeg is, blijft er meer capaciteit over voor de groep die ondersteuning nodig heeft. Niek Wezenberg (BS&F) benoemt daarbij de rol van wijkteams, vrijwilligers en andere partijen rond de doelgroep. Zij zijn vaak nodig om inwoners te helpen die vastlopen of niet digitaal verder kunnen. Ockto helpt aan de gegevenskant van die digitale route: inwoners kunnen gericht gegevens ophalen en delen voor de beoordeling van een aanvraag. De hulp eromheen blijft mensenwerk. Juist die combinatie maakt digitalisering bruikbaar in het sociaal domein.

Laat inwoners niet verdwalen in aanvraagroutes. 🤷 Sommige gemeentelijke processen zijn al ingewikkeld voordat een inwoner iets aanvraagt. In de Data Sharing Podcast #21 noemt Niek Wezenberg (BS&F) het voorbeeld van een gemeente met ongeveer 38 minimaregelingen. Elke regeling heeft eigen criteria. Soms gaat het om inkomen, soms om vermogen en vaak hoort daar ook een eigen aanvraagroute bij. Voor een inwoner in een kwetsbare situatie betekent dat niet alleen een formulier invullen. Het begint al eerder: – uitzoeken welke regeling past – bewijs verzamelen – opnieuw reageren als er toch nog iets ontbreekt Voor mensen die juist ondersteuning nodig hebben is dat veel gevraagd. Voor gemeenten blijft de verantwoordelijkheid: gemeenschapsgeld moet terechtkomen bij de doelgroep die daar recht op heeft. Maar hoe meer routes, documenten en herstelverzoeken, hoe zwaarder het proces wordt voor inwoners en uitvoering. De aanvraagroute moet het voor inwoners zo laagdrempelig mogelijk maken. Minder uitzoekwerk, minder verzamelwerk en genoeg gegevens om rechtmatig te kunnen beslissen. Samen met BS&F helpt Ockto gemeenten en uitvoeringspartners met het ophalen van die gegevens uit betrouwbare bronnen. Zodat aanvragen sneller compleet zijn en inwoners niet telkens opnieuw dezelfde bewijslast hoeven te dragen. Wil je meer weten over brondata bij gemeentelijke regelingen? Stuur ons gerust een bericht.

Digitaal werken sluit mensen niet uit. Een slechte hulplijn wel. 🔕 Niet iedere inwoner kan zelfstandig een digitale aanvraag doorlopen. Daarom werkt digitalisering in het sociaal domein alleen als er ook hulp beschikbaar is voor wie dat nodig heeft. In de Data Sharing Podcast #21 schetsen Niek Wezenberg (BS&F) en Roel ter Brugge (Ockto) hoe de digitale route werkt: een inwoner logt zelf in met DigiD, ziet welke gegevens worden opgehaald en geeft expliciet toestemming voordat die gegevens worden verstuurd. Voor veel inwoners maakt dat het proces duidelijker en sneller. Maar niet iedereen kan of wil die route zelfstandig doorlopen. Dan moet het vangnet kloppen: – vooraf goede uitleg – tijdens het proces hulp beschikbaar – een alternatief als digitaal niet lukt Een handmatige route blijft dus bestaan. Alleen hoeft die niet voor iedereen de standaardroute te zijn. Als de digitale route laagdrempelig genoeg is, blijft er meer capaciteit over voor de groep die ondersteuning nodig heeft. Niek Wezenberg (BS&F) benoemt daarbij de rol van wijkteams, vrijwilligers en andere partijen rond de doelgroep. Zij zijn vaak nodig om inwoners te helpen die vastlopen of niet digitaal verder kunnen. Ockto helpt aan de gegevenskant van die digitale route: inwoners kunnen gericht gegevens ophalen en delen voor de beoordeling van een aanvraag. De hulp eromheen blijft mensenwerk. Juist die combinatie maakt digitalisering bruikbaar in het sociaal domein.