Moose

Wat als we niet de patiënt, maar de zorg laten reizen? Misschien is dat wel een van de interessantste antwoorden op het personeelstekort in de zorg. Ik luisterde onlangs naar een aflevering van BNR Beter over een bijzonder initiatief van de ANWB en Isala (ziekenhuis). Tussen de ziekenhuizen in Zwolle en Meppel zijn inmiddels meer dan 800 testvluchten uitgevoerd met medische drones. Onder andere voor het vervoer van bloedmonsters en medicijnen. Een vlucht duurt gemiddeld slechts 14 minuten. Maar wat mij vooral fascineerde, was niet de snelheid van die drones. 𝗛𝗲𝘁 𝘄𝗮𝘀 𝗱𝗲 𝗺𝗼𝗴𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸𝗵𝗲𝗶𝗱 𝗼𝗺 𝘇𝗼𝗿𝗴 𝗳𝘂𝗻𝗱𝗮𝗺𝗲𝗻𝘁𝗲𝗲𝗹 𝗮𝗻𝗱𝗲𝗿𝘀 𝘁𝗲 𝗼𝗿𝗴𝗮𝗻𝗶𝘀𝗲𝗿𝗲𝗻. Want waarom zou ieder ziekenhuis op iedere locatie dezelfde specialistische capaciteit beschikbaar moeten hebben? In Meppel is een kleiner laboratorium waar 's avonds en 's nachts relatief weinig werk is. Terwijl het grotere laboratorium in Zwolle veel meer onderzoeken verwerkt. Door diagnostisch materiaal sneller te vervoeren, ontstaat de mogelijkheid om capaciteit slimmer te bundelen. Zonder dat patiënten daarvoor verder hoeven te reizen. En eigenlijk zie je hetzelfde vraagstuk op veel meer plekken in de zorg. Een locatie met een wachtlijst, terwijl elders ruimte beschikbaar is. Teams met verschillende bezettingen. Of specialistische expertise die niet overal op ieder moment beschikbaar kan zijn. Het probleem is niet altijd dat er te weinig capaciteit is. Soms lukt het onvoldoende om de beschikbare capaciteit en de zorgvraag bij elkaar te brengen. En precies daar wordt zorglogistiek interessant. Niet alleen door bestaande processen sneller te maken, maar door opnieuw te kijken hoe we zorg organiseren. Want wat mij betreft zit de grootste innovatie in de zorg niet altijd in méér mensen, méér capaciteit of méér technologie. Maar in het slimmer benutten van wat we al hebben. ---- → Ik schrijf over de uitdagingen, kansen en oplossingen in de gezondheidszorg. Beknopt en herkenbaar op LinkedIn, in mijn nieuwsbrief verdiep ik mijn beste inzichten. 𝘐𝘯𝘴𝘤𝘩𝘳𝘪𝘫𝘧 𝘭𝘪𝘯𝘬 𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘯𝘢𝘢𝘮 ↑

Je ECD hoeft niet alles te kunnen. Als de processen eromheen maar slim werken. De afgelopen maanden sprak ik verschillende mensen uit de zorg over hun dagelijkse processen. Wat mij daarbij opvalt? Het ECD is vaak gewoon het fundament. De frictie ontstaat juist in de processen eromheen. Excel-lijsten om overzicht te houden. Handmatige overdrachten. Informatie op verschillende plekken. Of simpelweg te veel handelingen om iets voor elkaar te krijgen. Juist daar liggen volgens mij veel kansen voor digitalisering. Niet door het ECD te vervangen of nóg een los systeem toe te voegen, maar door bestaande informatie en systemen slimmer te benutten. Precies daar waar de mens een digitale assistent kan gebruiken. Op 27 oktober staan we met Moose op 𝗠𝗲𝗲𝗿 𝗺𝗲𝘁 𝗡𝗲𝗱𝗮𝗽 𝗢𝗡𝗦 𝗯𝗲𝘂𝗿𝘀. Daar delen we onder andere hoe MEE Noord informatie die al in Nedap ONS aanwezig is, slimmer benut om meer grip te krijgen op instroom, doorstroom en wachtlijsten. Geen vervanging van het ECD. Wel een slimmer proces eromheen. En minstens zo interessant: ik ben benieuwd waar andere zorgorganisaties tegenaan lopen. Waar zit nog onnodig handwerk? Waar ontbreekt overzicht? En waar zou technologie voor zorgprofessionals juist werk uit handen kunnen nemen? Ben jij er 27 oktober ook bij? Laat het hieronder weten. Lijkt me leuk om elkaar daar in het echt te ontmoeten en van gedachten te wisselen. ---- → Ik schrijf over de uitdagingen, kansen en oplossingen in de gezondheidszorg. Beknopt en herkenbaar op LinkedIn, in mijn nieuwsbrief verdiep ik mijn beste inzichten. 𝘐𝘯𝘴𝘤𝘩𝘳𝘪𝘫𝘧 𝘭𝘪𝘯𝘬 𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘯𝘢𝘢𝘮 ↑

Minder druk op de zorg begint soms ver buiten de zorg. Afgelopen zondag zag ik daar tussen Amsterdam en Zaandam duizenden voorbeelden van. Samen met mijn zus Michelle Bloem liep ik na maanden trainen de 10 Engelse Mijl van Amsterdam naar Zaandam. En wat mij misschien nog wel de grootste kick gaf, waren al die mensen die samen in beweging kwamen. Jong en oud, ieder met zijn eigen tempo, doel en verhaal. Het deed me denken aan de ambitie die ik onlangs in de beleidsbrief van VWS las: werken aan de gezondste generatie ooit. Sport en bewegen moeten daarvoor een vanzelfsprekender onderdeel worden van ons dagelijks leven. Niet alleen vanwege onze fysieke en mentale gezondheid, maar ook omdat bewegen mensen samenbrengt. Precies daarom vind ik de missie van Le Champion zo mooi: zoveel mogelijk mensen inspireren en faciliteren om te sporten en bewegen, en daarmee bijdragen aan vitale mensen en een gezonde samenleving. Alleen al tijdens het Dam tot Dam Weekend kwamen dit jaar meer dan 85.000 mensen in beweging. Natuurlijk lossen we de druk op onze zorg niet op door allemaal een Dam tot Damloop te gaan lopen. Maar ook niet alleen met beleid, technologie of het anders organiseren van zorg. De beweging van zorg naar gezondheid begint óók bij onszelf. Bij de afspraak om vanavond een rondje te wandelen. De fiets te pakken. De trap te nemen. Of maandenlang te trainen voor die ene finish in Zaandam. De gezondste generatie ooit ontstaat uiteindelijk niet op papier. Die moeten we samen in beweging krijgen. ---- → Ik schrijf over de uitdagingen, kansen en oplossingen in de gezondheidszorg. Beknopt en herkenbaar op LinkedIn, in mijn nieuwsbrief verdiep ik mijn beste inzichten. 𝘐𝘯𝘴𝘤𝘩𝘳𝘪𝘫𝘧 𝘭𝘪𝘯𝘬 𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘯𝘢𝘢𝘮 ↑

Hoe kan een zorgorganisatie tegelijkertijd een wachtlijst én beschikbare capaciteit hebben? Op papier lijkt dat tegenstrijdig. In de praktijk is het heel verklaarbaar. Tijdens gesprekken met planners en managers hoor ik regelmatig voorbeelden zoals: “𝘖𝘱 𝘭𝘰𝘤𝘢𝘵𝘪𝘦 𝘈 𝘪𝘴 𝘳𝘶𝘪𝘮𝘵𝘦.” “𝘖𝘱 𝘭𝘰𝘤𝘢𝘵𝘪𝘦 𝘉 𝘭𝘰𝘰𝘱𝘵 𝘥𝘦 𝘸𝘢𝘤𝘩𝘵𝘭𝘪𝘫𝘴𝘵 𝘰𝘱.” Waarom lossen we dat dan niet op door capaciteit slimmer te verdelen? Omdat de praktijk veel complexer is. Medewerkers willen bijvoorbeeld niet verder reizen. Cliënten willen een vertrouwd gezicht. Teams werken verschillend en niet overal is dezelfde expertise beschikbaar. Tel daar reistijden, contracturen, vakanties en roosters (die soms maanden vooruit gepland zijn) bij op en de theoretisch beschikbare capaciteit wordt ineens een stuk kleiner. Want beschikbare capaciteit is namelijk nog geen inzetbare capaciteit. En precies daar zie ik een interessante uitdaging voor veel zorgorganisaties. De vraag is niet alleen hoeveel capaciteit er beschikbaar is, maar ook hoe je vraag, aanbod en capaciteit dagelijks zo goed mogelijk bij elkaar brengt. Daarom geloof ik dat zorglogistiek de komende jaren een steeds belangrijkere rol gaat spelen. Niet door mensen harder te laten werken. Maar door beter inzicht te krijgen in waar ruimte ontstaat, welke zorgvraag er ligt en welke capaciteit daadwerkelijk inzetbaar is. Misschien zit de grootste innovatie in de zorg niet altijd in méér capaciteit. Maar in het beter benutten van de capaciteit die er al is. ---- → Ik schrijf over de uitdagingen, kansen en oplossingen in de gezondheidszorg. Beknopt en herkenbaar op LinkedIn, in mijn nieuwsbrief verdiep ik mijn beste inzichten. 𝘐𝘯𝘴𝘤𝘩𝘳𝘪𝘫𝘧 𝘭𝘪𝘯𝘬 𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘯𝘢𝘢𝘮 ↑

De afgelopen twee weken was het hier even wat stiller. En daar had ik misschien wel de mooiste reden van 2026 voor. Voor het eerst ging ik samen met mijn dochtertje van net 3 een week op reis. Met z'n tweeën naar Spanje. Geen volle agenda. Geen afspraken. Vooral heel veel tijd voor elkaar. Iedere ochtend rond 07:00 naar buiten om de zon te zien opkomen, iets wat zij fascinerend vindt. Samen ontbijten aan het strand, zwemmen, spelen en 's middags natuurlijk een siësta. En als het lukte 's avonds nog even naar buiten om naar de maan en sterren te kijken. Voor haar waren het waarschijnlijk gewoon hele leuke dagen met papa. Voor mij was het zonder twijfel het hoogtepunt van 2026. Ik hoop natuurlijk dat zij zich later nog iets van deze reis kan herinneren. Maar tegelijkertijd realiseer ik me dat dat misschien helemaal niet het belangrijkste is. Want wat ik zelf opnieuw heb ervaren, is hoe waardevol het is om soms alle andere rollen even los te laten en er volledig voor elkaar te zijn. Geen ondernemer. Geen afspraken. Geen telefoon die aandacht vraagt. Gewoon papa. En ondertussen kon mijn vrouw thuis eindelijk eens een week volledig haar eigen tijd indelen. Ook iets wat haar enorm gegund is, omdat zij naast haar werk veel vaker dan ik de zorg voor onze dochter op zich neemt. Inmiddels ben ik weer met veel energie en plezier aan het werk. Maar er is wel iets veranderd. Onze band voelt nóg sterker dan daarvoor. Mijn vrouw vertelt me nu bijna iedere dag dat onze dochter vraagt wanneer papa thuiskomt en wanneer we weer kunnen stoeien en spelen. En papa? Die kijkt gedurende de werkdag stiekem ook iets vaker op de klok. Misschien heeft deze week me vooral opnieuw herinnerd aan iets wat we in alle drukte makkelijk vergeten: Gezondheid, zorgen voor elkaar en samen mooie herinneringen maken zijn uiteindelijk onbetaalbaar. Al het andere komt daarna. Maak er een mooie dag van vandaag!

Waarom is passende zorg eigenlijk zo moeilijk? Misschien omdat we ander gedrag verwachten... terwijl het systeem nog hetzelfde is. Tijdens het lezen van de beleidsbrief van VWS over de toekomst van de zorg viel mij iets op. De ambitie is helder: 𝗽𝗮𝘀𝘀𝗲𝗻𝗱𝗲 𝘇𝗼𝗿𝗴 𝗺𝗼𝗲𝘁 𝗱𝗲 𝗻𝗼𝗿𝗺 𝘄𝗼𝗿𝗱𝗲𝗻. Een ontwikkeling die ik volledig begrijp. Toch bleef vooral één gedachte hangen. Zolang het bekostigingsstelsel vooral beloont op het aantal behandelingen, vraagt passende zorg soms om ander gedrag dan het systeem stimuleert. Dat zette mij aan het denken. We kunnen mensen namelijk niet vragen om anders te werken... ...als de systemen daaromheen nog steeds hetzelfde gedrag belonen. Dat geldt voor bekostiging. Dat geldt voor processen. Dat geldt voor samenwerking. En eerlijk gezegd ook voor technologie. Misschien is dat wel de grootste les die ik uit deze beleidsbrief haal. Verandering begint niet bij nieuw gedrag. Verandering begint bij een systeem dat nieuw gedrag mogelijk maakt. ---- → Ik schrijf over de uitdagingen, kansen en oplossingen in de gezondheidszorg. Beknopt en herkenbaar op LinkedIn, in mijn nieuwsbrief verdiep ik mijn beste inzichten. 𝘐𝘯𝘴𝘤𝘩𝘳𝘪𝘫𝘧 𝘭𝘪𝘯𝘬 𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘯𝘢𝘢𝘮 ↑